Sukkel v/d Week: John Ludwick

“Het spijt me echt heel erg.”
- Joran van der Sloot in de rechtszaal, 14 januari 2012

Nou nee, hoor. Je hebt geen microgrein spijt als je tijdens je proces, met de nabestaanden van je slachtoffers op de tribune, lachend rondloopt. Het enige waar jij spijt van hebt is dat dat kutwijf van een Flores zich aan je opdrong (jouw visie) en je in de weg liep en je playboyleven verziekte.

Deze foto’s zijn voor mij het definitieve bewijs dat v.d. Sloot psychisch niet normaal is. Dat zijn ouders, ook al niet zulke sympathieke lui, hem grenzeloos verwend en gepamperd hebben en onbeperkt van geld bleven voorzien, heeft ook niet bepaald verfrissend op zijn persoonlijkheid gewerkt.

Plusje voor die moeder van ‘m? Ze is haar zoon niet op wezen zoeken in Peru. ‘Ze wil niets meer met hem te maken hebben’. ‘s Kijken hoe lang ze dat volhoudt.

Joran heeft haar niet nodig. Hij krijgt dagelijks stapels liefdesbetuigingen en huwelijksaanzoeken. Hij heeft ook echte vrienden, die hem zelfs in de gevangenis opzoeken. Een Amerikaanse vrouw van 57, die hij op halve wereldafstand van de sokken blies met zijn charisma. Hoe veel medegevangenen en bewakers heeft de Prins Charmant daar al betoverd? Mary Hamer is in elk geval bereid al haar geld en de rest van haar leven in te zetten voor het welzijn van dit

‘slachtoffer van posttraumatische stress-stoornis en van een complot.’

Vanuit haar medische achtergrond weet ze ook dat zijn daad voortkwam uit een ‘anniversary reaction’. Weer wat geleerd. Gewelddadig worden door een herinnering aan een fout gelopen lustrum.
Joran, vindt zij ook, is een ‘mooi mens’ en ze heeft verklaard hem ‘onvoorwaardelijk trouw’ te blijven. Opmerkelijk genoeg is mevrouw Hamer in goede doen, zelfstandig, intelligent en voor haar leeftijd niet onaantrekkelijk (voor Amerikanen). Ze krijgt van haar omgeving ongetwijfeld veelvuldig te horen, ‘Mary, what the fuck is wrong with you?!’, maar van de aandoening Joran zal ze niet makkelijk genezen.

Nog zo een: GeenStijl attendeerde op een interview met John Ludwick. ‘Jorans beste vriend.’
Mary Grace van CNN werd met elke reactie van Ludwick woedender. Bekijk het filmpje, voor zover je dat nog niet gedaan hebt, het is echt onthutsend. Hoe blind iemand kan zijn. Er van overtuigd zijn dat Joran weliswaar de moord heeft gepleegd ‘I can’t ignore that’, maar de schuld bij het slachtoffer leggen, en blijven leggen.
Grace detoneerde compleet bij Ludwick’s laatste verweer:

‘If he gets 10 or 11 years, that would be for the best.’

La Grace staat er om bekend dat ze zich regelmatig door haar emoties laat meeslepen en kwaad maken – net als ik – maar ik heb nog nooit een anchorwoman van een toonaangevend station iemand de totale douchebag behandeling zien geven:

‘You are a fool- cut his mike, take him off the screen, I don’t want to look at him anymore.’

Ludwick adoreert Joran van der Sloot. Een adoratie van het gehersenspoelde soort. Als ik dat gekweld scheve mondje en die wanhopig verbeten blik zie, weet ik al genoeg. Een latente homoseksueel die stilletjes kwijnt en pijnt in het gezelschap van grote, stoere mannen. Helemaal in de ban van iemand die zowel een psycho killer is als een onbetrouwbaar, egocentrisch stuk vreten. Dan denk ik dat je bij John Ludwick ook maar beter een mijl uit de buurt kunt blijven.

In Nederland zit waarschijnlijk nu al een hooggeplaatste voorbereidingen te treffen voor het sluiten van een uitleveringsverdrag met Peru om van der Sloot hier een ‘rechtvaardiger bestaan’ te ‘kunnen geven. De Joranziekte lijkt me daar besmettelijk genoeg voor.

CNN video, zesde van boven (1:12 min)
Het volledige gesprek staat hier (6 minuten)

©2012dedeurs
Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.