Noord-Korea huilt. Nog steeds. Het getuigt van gebrek aan verdriet om de Grote Leider als je na zijn begrafenis ineens stopt met huilen. Dan laat je zien dat het Grote Verlies voor het land je geen reet interesseert. Een mentaliteit waar je land niet groot en sterk en ideaal van wordt.
Gelukkig zijn er correctiekampen. Een hemels idee van een al even hemels Leider, Sung-il Die Hem Is Voorgegaan Hebbe Zijn Ziel. Andere landen snappen maar niet dat voor het corrigeren van ongeïnteresseerde burgers soms tientallen jaren nodig zijn en zelfs een heel leven. Je kunt hen die gevaarlijk voor de glorieuze staat zijn niet behulpzaam genoeg aanpakken.
Het paradijs op aarde Noord-Korea (met streepje, Zuid Korea heeft dat voorrecht verspeelt) lijkt zo langzamerhand volmaakt gecorrigeerd, maar tijdens de officiële rouwweken waren er toch nog Koreanen die weliswaar weenden, huilden en jammerden, maar daar een potje van maakten. Kenners zagen het meteen: die daar rukt zich de haren niet overtuigend genoeg uit het hoofd.
‘…Staatsagent! Ik, volledig toegewijd aan de grote leider, zag tijdens de weken van rouw mijn buurman, die ik al 20 jaar zijn goedlopende bedrijfje misgun, eten.
Ja, nee, echt! Hij was aan het eten! IK heb van verdriet twee weken niet kunnen eten! Geen hap kreeg ik door mijn keel! Verstopt met tranen was mijn door smart verkrampte slokdarm! Je verdriet schiet te kort als je het lijden van je maag belangrijker vindt dan het lijden van de Grote Leider, nietwaar? Mijn buurman is een vijand van de Grote Leider en onze gelukzalige staat en hij woont dáár! Kijk maar in zijn vuilnisbak, op de bodem zult u een zeven korrels rijst zien liggen!
…
Ja, daarvan heb ik er drie opgegeten. Als goed gecorrigeerd burger vind ik dat ik die wel verdiend heb.’
*
*
Staatsbestuurlijk is er niets zo goed als een familiebestuur. Barack Obama zou nu de hele wereld geregeerd hebben als hij drie jaar geleden zijn grootouders, ooms, tantes, nichten en neven mee het Witte Huis in had genomen. Je familie heeft immers altijd het beste met je voor.
“Tante Kyong-hu, mag ik morgen weer buiten spelen?”
“Je hebt straf, je moet een hele week binnen blijven. Je weet best waarom.”
“Maar ik deed niks! Het waren zelfs de laatste woorden van mijn vader.”
“Je hebt je misdragen. Tijdens de parade van woensdag vertrok je een spier.”
“Ik had jeuk aan mijn bovenste onderkin.”
“Het vertonen van emoties is aan ons dierbare volk voorbehouden. Je luister ook nooit naar je leraren, hè? Ik zal ze stokslagen laten geven.”
…
“Jung-un, de linkerbedsok aan de linkervoet, de rechterbedsok aan de rechtervoet.”
…
“Je liet ook een windje. Terwijl de generaal van onze strijdkrachten achter je stond. Nee, kijk maar niet zo onschuldig, ik heb het gemerkt omdat ik op dat moment op mijn knieën voor hem zat om de zoom van zijn uniformjasje te fatsoeneren.
…Waar is je teddybeertje nou weer?”
“Mijn teddybeer is kapot. Ik heb ‘m al achtentwintig jaar.”
“Hij is kapot omdat je je piemeltje er steeds in stopt. Wat is dit nu weer voor pyjama? Dit is niet de pyjama die je van je volk hebt gekregen, Jung-un. De Mick Jung-il Mousjes daarop hadden geen westerse ogen. Jongen, hoe kun je nu ooit een goede opvolger van de onnavolgbare Grote Leider worden?”
“Ik hoorde vanmorgen mijn kontafveger tegen mijn zolenlikker zeggen dat u First Lady van ons land gaat worden. Nadat oom Song-thaek mij uit de weg geruimd zal hebben.”
“Onzin. Ik wil helemaal geen First Lady worden. dat is geen adellijke titel. Als ik het moet worden, zal het alleen zijn omdat de meisjes waar jij in de achterbuurten van Pyongyang stiekem mee speelt, helemaal niet geschikt zijn voor zo’n eervolle positie.”
“Gaat u me vergiftigen, tante?”
“Zeg toch niet van die rare dingen, straks wederkeert je goddelijke vader eerder dan hij beloofd heeft! Hier, drink je Ovaltine op en ga lief slapen.”
©2012dedeurs
Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.
